Doorgaan naar hoofdinhoud subline-curl

Kindercatechese: Kun je een baby dopen met slootwater?

Waarom is Monique van der Zijden al jarenlang betrokken bij de kindercatechese in de Protestantse gemeente in Naaldwijk? "Omdat het zo leuk is! En je moet het natuurlijk ook leuk maken."

Vol enthousiasme vertelt Monique over de kindercatechese voor kinderen uit groep 5 en 6. Samen met Wilfred, gemeentelid en mede organisator, houdt ze bijeenkomsten over de doop, het avondmaal en over bidden.


Geboortekaartje


Bij de eerste bijeenkomsten wordt er nagedacht over de doop. “Voorafgaande aan de eerste bijeenkomst vragen we de ouders van de kinderen of ze hun geboortekaartje mee willen geven. We gaan in een kring zitten aan het begin van de bijeenkomst. De kinderen mogen dan tekst die op hun kaartje staat zelf voorlezen. Zo maken we kennis met elkaar. Ook zoeken Wilfred en ik van tevoren uit welke betekenis de namen van de kinderen hebben. Dat vertellen we dan. Soms weten ze de betekenis zelf al, soms niet. Het is altijd weer een heel mooi begin.”


Ruimte voor verhalen


Het gesprek over de doop dat daarna komt gaat dan heel makkelijk. Je merkt ook dat het onderlinge vertrouwen al is gegroeid. We vertellen bijvoorbeeld dat de doop laat zien dat God je naam in zijn hand schrijft. Dat betekent dat je altijd bij hem terecht kan als er iets is. Als vanzelf komen er dan meteen allerlei verhalen van de kinderen. Daar geven we ook alle ruimte voor.”


Tastbaar maken


Ook in het vervolg van het programma over de doop zitten allerlei leuke, actieve en creatieve onderdelen verwerkt. Steeds probeert Monique het zo dichtbij en tastbaar mogelijk te maken voor de kinderen. Van het eten van beschuit met muisjes, het bekijken van de eigen doopfoto’s tot een bezoek aan de kerkzaal waarin drie flesjes water klaar staan: met water uit de kraan, met Spa Rood en met slootwater. De kinderen mogen kiezen: waar kun je het beste mee dopen?

Wat maakt dat zowel de kinderen als Monique altijd veel plezier hebben in de bijeenkomsten? Monique: “Wij zijn leuk! Geintje natuurlijk. Maar Wilfred en ik zijn goed op elkaar ingespeeld. En we houden het luchtig. De kinderen mogen bijvoorbeeld best even rennen aan het begin. Ik vraag dan: “Hoeveel rondjes denk je nog te willen doen?”

Ik merk dat het erg helpt als je de kinderen een beetje kent. Daar doen we dus ons best voor. En luister goed naar wat ze zeggen. Dat vind ik zelf het allerleukste: hoe kinderen reageren op wat je vertelt of laat zien. De openheid, eerlijkheid. Zorgeloos, ze zeggen gewoon wat in hen opkomt. Daar kan ik altijd weer enorm van genieten.”


Nelleke Quist
Specialist catechese
Lees meer artikelen van Nelleke Quist